"W 1872 r. misja Goldsmida przystąpiła do wytyczania granicy w Si- stanie . Wielce się ona natrudziła nad przeprowadzeniem granicy w ten sposób, aby i Persja, i Afganistan, do których należał ten obszar, były niezadowolone i popadały w nieustanne konflikty usiłując polepszyć swoją sytuację kosztem sąsiada. Goldsmid przeprowadził linię graniczną w północnej części Sistanu wzdłuż rzeki Helmand, a następnie dalej na południe według urojonej linii prostej biegnącej od zapory Band-i--Sistan do Kuh-i-Malik-i-Sijah na styku granic Afganistanu, Persji i Kelatu 28. Granica została wytyczona w taki sposób, że przeprowadzenie jej w terenie z powodu warunków geograficznych było technicznie sprawą nader trudną. Demarkacja granicy doprowadziła wskutek tego do poważnych konfliktów między Afganistanem i Persją. Ale właśnie o to chodziło kolonizatorom angielskim, działającym według zasady „dziel i rządź". Część obszaru, który Afganistan uważał za swój, pośrednik brytyjski przyznał Persji. Lecz Persja miała ograniczone możliwości korzystania z nich, ponieważ wiele źródeł wody dla nawadniania tych ziem mądry arbiter pozostawił Afganistanowi. Afgańczycy pożądali terenów przyłączonych do Persji, a Persowie chciwie spoglądali na wodę afgańską. Strona afgańska uważała, że Persowie nie powinni mieć dostępu do rzeki Helmand nawet na niewielkim jej odcinku "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972