"Wobec wzrostu zagrożenia ze strony Anglików Szer Ali napisał 15 września nowy list do Kaufmana, oznajmiając o zamiarze ustanowienia bezpośrednich kontaktów politycznych z Rosją. Gubernator turkiestański odpowiedział przychylnie 23. Szer Ali obawiając się Anglików nie od razu postanowił się oprzeć ich żądaniom. Emir nie był całkowicie obojętny wobec rad sułtana, który cieszył się wielkim autorytetem w świecie muzułmańskim. Z drugiej wszakże strony musiał liczyć się z własnym społeczeństwem. 17 marca 1877 r. Kaufman pisał, że Szer Ali musiał ulec woli ludności zdecydowanie przeciwnej wszelkiej ingerencji angielskiej2i. Po zerwaniu rokowań w Peszawarze i fiasku poselstwa sułtańskiego wojna z Afganistanem stała się dla rządu angielskiego przesądzona, chodziło już tylko o zakończenie przygotowań do niej. Agenci angielscy w Turkmenii intrygowali i zaopatrywali w broń miejscowych chanów do walki przeciwko Rosji. Lytton dążył do zajęcia Merwu 25. W 1877 r. kapitan Butler otrzymał od Lyttona polecenie zorganizowania i uzbrojenia oddziałów turkmeńskich do akcji przeciw Rosji. O zamiarach tych dowiedział się wywiad rosyjski. Rząd carski ogłosił oficjalny protest przeciwko działalności Butlera i Anglicy musieli go odwołać, a wicekról odmówił pokrycia pewnych wydatków zdemaskowanego dywersanta. Butler zemścił się na Lyttonie: opowiedział o swej mlljl w prasie, demaskując wicekróla jako organizatora dywersyjnych "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972